Over Sharon Blankenspoor
Als kind was ik altijd buiten en kon ik me goed alleen vermaken: hutten bouwen, een bal tegen een muurtje trappen, in bomen klimmen. Toen ik naar de middelbare school ging en daarna ging studeren, werd tijd voor mezelf steeds minder. Op mijn vijfentwintigste ging ik fulltime werken, kocht ik een huis en leefde ik vooral volgens de gebaande paden: carrière maken, sporten en altijd druk met verjaardagen, etentjes en borrelavonden. Een lege plek in mijn agenda was nauwelijks te vinden. Ik had vaak buikpijn, was veel moe en voelde me somber en ongelukkig. Niets gaf me echt plezier. Ik zocht wel naar een oplossing, maar niets hielp echt. Tot mijn lichaam me dwong te stoppen en ik een jaar lang thuis kwam te zitten met heftige rugklachten. Ik realiseerde me dat ik veel dingen deed omdat ik dacht dat het zo hoorde, dat het van mij werd verwacht. Voor het eerst vroeg ik me af wat ik zelf eigenlijk wilde. Niet dat ik daar direct een antwoord op had…
In die periode ontdekte ik het wandelen. Ik merkte al snel hoeveel rust en inzichten het me gaf, al kwam ik in het begin niet verder dan een rondje door de wijk. Ondertussen keerde ik terug naar de rechtbank en pakte ik mijn werk weer op. Binnen de kortste keren speelden dezelfde klachten weer op. Dat was het moment waarop ik besefte dat ik andere keuzes mocht gaan maken.
In een paar jaar tijd is mijn leven totaal veranderd. In 2022 hing ik de toga aan de wilgen en verhuisde ik naar Ameland om te ontdekken wat ik echt wilde. Daar herontdekte ik hoe goed het me deed om veel in de natuur te zijn. Ik maakte steeds langere wandelingen. Ondertussen volgde ik verschillende opleidingen, waaronder bij het Brain Balance Instituut en tot wandelcoach. Ik leerde steeds meer over mezelf, bijvoorbeeld dat ik niet gemaakt ben om de hele dag binnen, achter een laptop, te zitten. En dat ik juist tijd met mezelf nodig heb om op te laden. Niet door een avond te Netflixen, maar door naar buiten te gaan, te wandelen of juist niets te doen.
Eind 2023 besloot ik het Pieterpad te gaan wandelen. Vier weken lang liep ik met een rugzak om en was ik op mezelf aangewezen. Ik vond het geweldig en ik had me niet eerder zo goed gevoeld. Ik besloot dat ik wandelen, vertragen en coaching wilde combineren in activiteiten waarmee ik anderen wilde begeleiden.
Inmiddels woon ik weer in Veenendaal, waar ik met veel plezier Slow Sports geef. Het Slow- concept sprak me zo aan, dat ik besloot dit uit te breiden met Slow Living Mornings en Days. Ik geloof dat vertragen geen luxe is, maar een noodzaak. Daarom nodig ik je uit regelmatig die pauzeknop in te drukken. Om tijd voor jezelf te maken, de natuur in te gaan en te vertragen, zodat je gaat voelen wat jij nodig hebt. En door je lijf in beweging te brengen, ontstaat er letterlijk weer ruimte voor herstel en nieuwe energie.